اصغر همت: گروه خونی‌ام با سینما هماهنگ نشد

بازیگر سریال «امام علی (ع)»: با وجودی که اولین جوانی بودم نقش اصلی را در سینمای این مملکت در سال ۱۳۶۲ بازی کردم ولی انگار گروه خونی‌ام با این صنعت هماهنگ نشد و از زمان همان کار از سینما فاصله گرفتم و به تئاتر نزدیکتر شدم.

به گزارش ستاره ها و به نقل از ایرنا؛ اصغر همت در توضیح علت غیبت طولانی مدت خود از سینما بیان کرد:

بعد از فیلم سینمایی یک حبه قند دیگر کار نکردم و خود یک حبه قند را هم بعد از یک دهه غیبت از سینما کار کردم.

برای این که هم من می‌دانم که برای بدنه سینما نیستم و هم همکاران و دوستان سینمایی می دانند که من گزینه مناسبی برای جنس کارهایشان نیستم.

با وجودی که اولین جوانی بودم که نقش اصلی را در سینمای این مملکت در سال ۱۳۶۲ بازی کردم ولی انگار گروه خونی ام با این صنعت هماهنگ نشد و از زمان همان کار از سینما فاصله گرفتم.

البته وقتی تئاتر را ۱۳ سال قبل از ۱۳۵۷ شروع کردم به دنیای تصویر و دوربین و سینما فکر نمی کردم و خودم را روی صحنه تئاتر می دیدم.

امروز سینمای بدنه سینمای رایج است

سینمای امروز سینمای دهه ۶۰ و ۷۰ نیست. کلا در همه کارهایم عمدتا انتخاب کرده ام و به ندرت انتخاب شده ام و در میان همان انتخاب شدن ها هم باز دست به انتخاب زده ام.

مثلا خیلی وقت بوده است که انتخاب شده ام و نرفته ام. به هرحال کسانی که بازیگران را انتخاب می کنند شناخت دارند و شناختشان آنان را به این مسیر رساند که اصغر همت در راستای کارشان نیست.

اولین فیلمی که در آن کارکردم من را دل‌زده کرد چرا که حضور آدم های نامربوط در سینما و آدم هایی که تفوق ضابطه بر رابطه داشتند را دیدم.

دلیلش همان است که گفتم، حضور آدم هایی که از نظر من کاربلد این حوزه نیستند باعث ایجاد دلخوری هایی شد که تصمیم گرفتم در سینما نباشم. ضمن این که باید بگویم که سینما و تلویزیون دغدغه من نیست.

مشغول بازی در «سلمان فارسی» نیستم

برای من فهرستی فرستادند که اسامی بازیگران سلمان فارسی بود و اسم من هم در آن قرار داشت اما هیچ صحبتی در این باره با من نشده است و اصلا خبری ندارم.

به هرحال بعضی اوقات آدم مجبور است برای گذران زندگی کارهایی را انجام دهد و گاهی ناچار شده‌ام که بین بد و بدتر انتخاب کنم و قاعدتا کارهایی برایم ایدئال نبوده است اما وقتی نگاه می کنم انتخاب هایم ارجحیت هایی را داشته است.

حال تئاتر خوب نیست

حال تئاتر خوب نیست. بدون حساب و کتاب تئاترهای خصوصی را راه انداخته اند بدون این که ما کوچکترین شرایط آن را داشته باشیم؛ برخی مواقع این تصمیمات ابراز می شود که الگوی چنین حرکتی کشورهای خارجی است اما همین شناخت از کشورهای خارجی هم درست نیست چرا که یارانه تئاتر در هیچ کشوری قطع نمی شود و اگر چنین تئاترهایی به تماشاگر متکی هستند به این دلیل است که تئاتر در سبد خانواده آنها وجود دارد و برای ۶ ماه آینده بلیت ها فروش رفته و برنامه ها مشخص است.

در این سال‌ها هرگز ریشه ای به حل معضل تئاتر فکر نکرده ایم. به راحتی مجوز آموزشگاه می دهند در صورتی که باید مسئولین آموزشگاه ها بررسی شوند که تا چه اندازه صلاحیت این موضوع و آموزش آن را دارند. بزرگترین مشکل ما تفوق رابطه بر ضابطه و تعهد بر تخصص است.

مصائب زندگی با یک همسر هنرمند

افسر اسدی بازیگر سینما و تلویزیون از جهتی از من خوشبخت تر است چرا که مثل من دست بر آتش ندارد و تکلیفش مشخص تر است.

زندگی هنری هم خوشی هایش لذت بخش تر است و هم ناخوشی هایش بیشتر آزار می دهد.

اما ما در طی این ۴۲ سال زندگی مشترک تشریک مساعی داشتیم و این بسیار خوب است چرا که اولین کسی که کار آدم را می بیند و نظری غیر از تعارف دارد اوست و برای همدیگر خواننده و تماشاگر و قضاوت کننده راستین تری هستیم که به اصل خود پی ببریم و نظرمان نسبت به همدیگر با حب و بغض نیست.

به همین دلیل وقتی کارم در یک سریال و تئاتر یا فیلم مورد توجه خانم اسدی است برایم از همه نظرات باارزش تر است چرا که می دانم کارم خوب است و از دیگر سو اگر مشکل و نقدی هم باشد جدی روی آن فکر می کنم.

دیگر مطالب
درج نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد!